:: 07 maja 2012 ::


Estetyka przestrzeni

Założę się, że jest to praca doktorska...



Jakub Petri, Estetyczne aspekty japońskiej przestrzeni miejskiej, Universitas, Kraków 2006.

Konstrukcja, fajerwerki intelektualne w pierwszej części i ciągłe cytaty z innych opracowań wskazują na dysertacje doktorską, bo tak się pisze na mojej Alma Mater...

Hmmm...
Może to zamierzona konstrukcja tekstu - taka że Japonia pojawia się tylko w interwałach (ma) tego dyskursu estetyczno-filozoficznego?

Niewątpliwie autor jest oczytany. I to robi wrażenie. Głowna część jego opracowania to odwołania do Wittgensteina, Husserla, Heideggera, itp... reszta to cytaty z innych autorów i odwołania do innych tekstów na temat estetyki (i odrobiny) przestrzeni japońskiej...

Spodziewałam się analitycznego kompendium na tytułowy temat... Jest. Coś. Ale gubi się. W reszcie tekstu... który, można odnieść wrażenie jest niepotrzebną nadbudową (ale tak musi być w pracach akademickich....)*.

Ale, przy okazji czytania tej książki, pojawiał się motyw, o którym już od jakiegoś czasu chciałam napisać...
Na polskim rynku wydawniczym pojawia się ostatnio coraz więcej opracowań na temat Japonii. Chciałabym napisać: 'japonistycznych', ale...

Coraz więcej specjalistów z innych dziedzin naukowych pisze o i w kontekście Japonii. Najczęściej nie znają (nie uczą się) języka japońskiego. Często też kulturę japońską znają z opracowań i mediów, a nie z bezpośredniego kontaktu. Czerpiąc z innych autorów przyjmują jak leci zapis terminów japońskich, w efekcie czego w jednym opracowaniu robi się miszmasz w transkrypcji.

Japoniści już od kilkudziesięciu (niemalże) lat stosują ogólnoświatową transkrypcję Hepburna, np.: Toyotomi Hideyoshi, sushi, shintō. W opracowaniach japońskich autorów piszących po angielsku można spotykać się z innym zapisem. Do tego czasami można (o zgrozo?) spotkać się z zapisem dowolnym.

Żeby nie okazać się gołosłowną, kilka przykładów z powyżej wspomnianej książki:

zapis w opracowaniu: Ken-Ichi Sasaki → zapis poprawny: Ken'ichi Sasaki (zapewne przyjęło się na Zachodzie zapisywać imię tego pana, z myślnikiem, żeby uniknąć niepoprawnego odczytu 'Kenichi')

zapis w opracowaniu: Jun'ichirō Tanizaki → zapis poprawny Tanizaki Jun'ichirō (w opracowaniach japonistycznych przyjmuje się kolejność japońską, czyli nazwisko, imię, ale potem biedny czytelnik gubi się w księgarni, bo nie wie czy szukać książki autorstwa Kawabaty, czy autorstwa Yasunariego)

zapis w opracowaniu: Teiji Itoh → zapis poprawny Teiji Itō (wynik zastosowania transkrypcji japońskiej)

zapis w opracowaniu: Kamo-no Chōmei → zapis poprawny: Kamo no Chōmei (już od dobrych 20 lat nie stosuje się w Polsce zapisu z myślnikami)

zapis w opracowaniu: Tojotomi Hidejori → zapis poprawny: Toyotomi Hideyori (błąd wynikający z zapisu wg polskiej wymowy).

Jak na jedną pozycje wydawniczą, to różnorodność dość znaczna...
To jedno zagadnienie, które natarczywie przewija się w ostatnich wydawnictwach.

Drugie, natomiast, to kłopot z odmianą terminów japońskich przez przypadki w języku polskim:

Nazwisko Kamo no Chōmei autor Estetyki... odmienia jako 'Kamo-no Chomeiego' (co jest swoją drogą niełatwe do wymówienia), zamiast 'Kamo no Chōmeia'.

Innym przykładem będzie forma 'tokonome'... Zastanawiałam się, czy jest to literówka i miała być forma biernika, czyli: 'tokonomę', czy też ma być to forma mianownika: 'tokonome' zamiast poprawnej wersji japońskiej: 'tokonoma'...

Wiem, że problemy te mogą wydawać się czysto akademickimi i że przeciętnemu czytelnikowi tego typu zagadnienia wiszą. Tylko, że przeciętny czytelnik nie sięgnie po te pozycję...

*Skoro nie ta książka, to co w zamian? Może właśnie te podstawowe pozycje (plus kilka innych), do których odwołuje się autor:

Alberowa Zofia, O sztuce Japonii, Wiedza Powszechna, 1983.
Alberowa Zofia, Sztuka japońska, Wydawnictwo Artystyczne i Filmowe, 1987.
Barucki Tadeusz, Architektura Japonii, Warszawa 1988.
Estetyka japońska. Antologia, red. Krystyna Wilkoszewska, tom: I, II, III, Kraków 2001, 2005.
Filozofia Wschodu, red. Beata Szymańska, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków 2001.
Kozyra Agnieszka, Filozofia nicości Nishidy Kitarō, Nozomi, Warszawa 2007.
Kozyra Agnieszka, Filozofia zen, Wydawnictwo naukowe PWN, Warszawa, 2004.
Okakura Kakuzō, Księga herbaty, Vis-a-Vis Etiuda, Kraków 2004.
Suzuki Daisetz, Zen i kultura japońska, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków 2009.
Tubielewicz Jolanta, Kultura Japonii. Słownik, Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, Warszawa 1996.




::

2019
styczeń
2018
grudzień
listopad
październik
wrzesień
sierpień
lipiec
czerwiec
maj
kwiecień
marzec
luty
styczeń
2017
grudzień
listopad
październik
wrzesień
sierpień
lipiec
czerwiec
maj
kwiecień
marzec
luty
styczeń
2016
grudzień
listopad
październik
wrzesień
sierpień
lipiec
czerwiec
maj
kwiecień
marzec
luty
styczeń
2015
grudzień
listopad
październik
wrzesień
sierpień
lipiec
czerwiec
maj
kwiecień
marzec
luty
styczeń
2014
grudzień
listopad
październik
wrzesień
sierpień
lipiec
czerwiec
maj
kwiecień
marzec
luty
styczeń
2013
grudzień
listopad
październik
wrzesień
sierpień
lipiec
czerwiec
maj
kwiecień
marzec
luty
styczeń
2012
grudzień
listopad
październik
wrzesień
sierpień
lipiec
czerwiec
maj
kwiecień
marzec
luty
styczeń
2011
grudzień
listopad
październik
wrzesień
sierpień
lipiec
czerwiec
maj
kwiecień
marzec
luty
styczeń
2010
grudzień
listopad
październik
wrzesień
sierpień
lipiec
czerwiec
maj
kwiecień
marzec
luty
styczeń
2009
grudzień
listopad
październik
wrzesień
sierpień
lipiec
czerwiec
maj
kwiecień
marzec
luty
styczeń
2008
grudzień
listopad
październik
wrzesień
sierpień
lipiec
czerwiec
maj
kwiecień
marzec
luty
styczeń
2007
grudzień
listopad
październik
wrzesień
sierpień
lipiec
czerwiec
maj
kwiecień


RSS