Sięgając po powieści lub opowiadania napisane na początku XX wieku przez eksperymentujących pod wpływem literatury zachodniej, a często i zbuntowanych pisarzy japońskich, można się natknąć na niespodzianki językowe, a w zasadzie ortograficzne, które zanikły wraz z przemianami języka japońskiego...

Kto przywykł do dużej ilości hiragany i katakany we współczesnych tekstach, może się zachwycić przykładami starego zapisu, np.:

此処 to współcześnie pisane ここ (tutaj)

其処 to stare そこ (tam, koło rozmówcy)

i dalej w ten deseń:

此れ これ (to)

其れ それ (to, koło rozmówcy)

云う to współczesne 言う (mówić)

テエブル w nowej wersji z przedłużeniem przez kreskę テーブル (stół)

ビイル to stara wersja ビール (piwo)

頸 to obecnie zapisywane uproszczonym znakiem 首(くび)(szyja)

唯 w zapisie nowszym ただ (tylko)

natomiast 筈 to はず (sufiks wyrażający powinność)

何時 to współczesne いつ (kiedy)

A kto lubi smakowite zdania upstrzone staromodnymi słowami znajdzie dla siebie słownictwo typu:

お嬢さん (おじょうさん)panienka i 坊ちゃん(ぼっちゃん)paniczyk czy 蓄音機(ちくおんき)gramofon lub 電報(でんぽう)telegraf...

Urocze, ale teksty z tamtych czasów wymagają bardziej uważnego czytania i często głębszej znajomości znaków kanji...

Czyli, teraz jest łatwiej ;).

m.

* przykłady z opowiadania Shiro Akutagawy Ryūnosuke
::

Komentarze:

wróć