Przedostatni wpis traktował o cechach antropologicznych współczesnych Japończyków. Dziś uzupełnienie tła historyczno-antropologicznego, czyli (znów w dużym skrócie) o pradziadach Japończyków.

Wyspy Japońskie nie zawsze były odizolowane od stałego lądu, a pierwsze próby zasiedlania Archipelagu Japońskiego miały miejsce już w plejstocenie, kiedy istniało lądowe połączenie z kontynentem, przez które wędrowały na wyspy zwierzęta epoki lodowcowej, a za nimi prymitywni myśliwi. Kolejne migracje miały miejsce w neolicie, kiedy to prymitywne ludy proto-mongoloidalne docierały na Wyspy Japońskie przez Półwysep Koreański, wyspę Tsushimę i Morze Japońskie.

Czyli już od około 20 tysięcy lat p.n.e. docierała z kontynentu protoeuropejska fala migracyjna, której potomkami są Ajnowie, a następnie, od południa archipelag został skolonizowany przez polinezyjskie ludy protonegroidalne, które wyruszyły w stronę Pacyfiku z okolic Jawy i Sumatry.

Przy okazji kolejnej migracji ludów mongoloidalnych z Azji Wschodniej nastąpiło wchłonięcie lub zepchnięcie pierwotnych mieszkańców.

W ten sposób, w wyniku przemieszania cech ludów z kilku warstw migracyjnych powstał lud kultury zbieracko-łowieckiej jōmon (12 tysięcy lat temu). Kultura ta około III w. p.n.e. zaczęła być spychana przez wyższą kulturę yayoi, która dotarła z kontynentu wraz z napływem uchodźców z walczących królestw chińskich, a później państw koreańskich (o teorii kiba minzoku, czyli „teorii koreańskich najeźdźców” oraz powiązaniach koreańskich, pisałam jakiś czas temu w notce Drażliwa kwestia historyczna. Ludność autochtoniczna została wchłonięta lub zepchnięta, a lud, który wykształcił się w toku tego procesu, nazwany został później Japończykami.

m.
::

Komentarze:

wróć